Een jaar, nadat ik een foto maakte van de tewaterlating van
de Arlow Breeze bij Ferus Smit, ging de Ireland bij die werf te water. Zoals ik
in mijn vorige blog al vertelde, is het altijd weer een prachtig gezicht hoe
zo’n, op het oog een lomp en massief stuk ijzer het water in glijdt. Het is een
cement carrier en is gebouwd in opdracht van joint venture JT cement, in welke
Erik Thun AB een coöperatie vormt met
KG Jebsen Cement uit Noorwegen. Het was het tweede schip van deze soort die
hier in het Winschoterdiep gleed. Het schip gebruikt als brandstof LNG waarvan
de tank in het voorschip is gebouwd.
Zoals al geschreven, het is altijd weer een spektakel als
zo’n groot schip van een dwarshelling het water in glijd. het Winschoterdiep is
bij de werf dan één kolkende watermassa, waarbij het water de aangrenzende weg
gewoon overspoeld. Menigeen van de toeschouwers komt dan ook met natte voeten thuis. In de jaren 90 van de
vorige eeuw heb ik grote containers door zo’n watermassa gewoon zien
wegschuiven.. Er zijn bij de tewaterlating dan ook altijd een tweetal
sleepboten die het te water gaand schip in bedwang moeten houden. Eén bij de
boeg (voor) en de tweede bij de spiegel, de achterkant. Dit om te voorkomen dat
het schip tegen de wal aan botst hetgeen veel schade aan wal en schip kan
veroorzaken.
Niet alleen op de weg aan de overzijde van de werf was een grote
drukte, ook op de werf zelf keken tientallen mensen naar de tewaterlating en
dit alles werd ondersteund door de Pax Jazzband, een kop heerlijke koffie met
koek en stukjes stokbrood met zalm. En natuurlijk, zoals het hoort, werd er na
nog even geproost op de succesvolle tewaterlating en wensen wij het schip een behouden vaart.
http://www.ferus-smit.nl/launching-of-nb-435-ireland/
Inderdaad het blijft mooi, om te zien hoe een schip in haar element komt.
BeantwoordenVerwijderenMooie foto's. En wat een golf water komt er weer van de kant, als het weer terug vloeit