Völklinger Hütte - Kokerei deel 1

Völklinger Hütte - Kokerei  

deel 1

Tijdens onze vakantie in Völklingen bezochten wij ook de plaatselijke cokesfabriek, onderdeel van de Völklinger Hütte. Dat gedeelte was helaas voor een heel groot gedeelte overwoekerd met planten en vooral met berken en ander struikgewas. Mede daardoor waren – vooral de oudere cokesbaterijen – volledig verwoest. Enerzijds heel erg jammer, anderzijds kun je daar nu zien wat met gebouwen e.d. gebeurt als je de natuur zijn gang laat gaan. Maar daarover later meer.

                              De oude- samen met de "nieuwe" kolenbunker (op de achtergrond).
                              De oude stamt uit 1896 en de nieuwe is in 1942 gebouwd.

                                            Cokesfabriek Völklinger Hütte met kolenbunker

 

Cokes zijn kolen waaruit de gassen door middel van droge destillatie gehaald zijn. De vermalen (steen)kolen wordt in zo’n (zuurstofvrije) oven indirect verhit tot zo'n 1000- tot 1200 ºC, waardoor na het kraken van de koolwaterverbindingen de (vluchtige) stoffen als methaan, benzeen, ammoniak, zwavelwaterstof, tolueen en teer ontstaan. Veelal wordt cokes ingezet in een hoogoven om van ijzererts, ruw ijzer te maken. Het gas - dat daarbij vrij komt - heeft een hoog calorische waarde en wordt, in verband met belasting van milieu en ter voorkoming van corrosie, ontdaan van allerlei stoffen waaronder onder andere waterstofsulfide, ammoniak benzeen en teer. Het dan gereinigde gas gebruikt men dan bij voorbeeld voor de aandrijving van gasmachines, die op hun beurt dan weer lucht maakten – die onderweg naar de hoogovens door “Windverhitters” werd verhit voor een goede verbranding van de cokes bij het smelten en omzetten van ijzererts in ruw ijzer.

                                        De uitstootmachine van Kokerei Hansa in Dortmund

                               Vanuit deze cabine werd de Kokskohlenstampfmaschine bestuurd

                               om de cokes uit de ovens te duwen. De deur van de cokesovens
                               wordt eerst met behulp van deze machine geopend en verwijderd,
                               daarna worden de cokes met een drukstang uit die oven geduwd.

                    Met behulp van deze verrijdbare koksfürungswagen werd aan de cokeszijde 
                    (waar de cokes uit de ovens kwam) de deuren ontgrendeld en werd de cokes 
                    door de opening (in het midden) naar buiten geduwd.

Wanneer na zo’n 20 uur verhitting de kolen, cokes zijn geworden, worden de deuren van de oven ontgrendeld en duwt de arm van een grote ”uitdrukmachine” of ontlaadmachine de cokes uit de ovens. Aan de andere zijde van de oven vallen de gloeiendhete cokes in een grote stalen wagon - ook wel bluswagens genoemd - die daarna naar een blustoren gereden wordt. Daar worden de cokes besproeid met water, waarna deze met de zelfde wagon naar de cokesopslag worden gebracht voor verdere uitdamping.

Op deze foto, gemaakt van een videoreportage aldaar, is te zien hoe de gloeiend hete cokes uit    een oven wordt gedrukt. Hoewel de meeste cokes met een zware shovel in wagons werd geladen, was het werk voor de arbeiders, die daar aan mee hielpen - mede door die hitte - erg zwaar.  

                                                      De blustorens zijn van hout gemaakt

                                        Dikke stoomwolken gaan door de blustoren de lucht in.

 

De cokes worden dan geblust (afgekoeld) met heel veel water, waarbij dan ook veel stoom bij vrijkomt. Die stoom verlaat de houten blustoren aan de bovenzijde, waarna de cokes gereed zijn voor transport naar een Hoogoven. In Völklingen was er geen blustoren bij de kokerei (cokesfabriek) daar die cokes rechtstreeks naar hun eigen hoogoven getransporteerd werden en derhalve niet afgekoeld werden.